قطره های باران بر تن شيشه ی ذهن

ولمس شيرين خنکای باران خورده

پنجره ای که رو به اسمان دل باز ميشود

وخورشيد

اه .. چه معصومانه از پس ابر خيال

پرتو زرد و ابی اش را رنگين کمان    زندگی ميکند

و تو ان دور دست

همانجا..

کنار ان دريای باوری که ابی وجودش ارامش خنده هاست

و تو ان بالايی همان بالا

من از دور مينگرم

تو را

از پس همان پنجره

من و تمنای دل

اشک تبلور باور های تن است

ميباردو تو نمی بينی شايد

اری..

به سان قطره های باراني است که بر تن پنجره ام جا خوش کرده

اما چه خوب احساسم ميکنی

اين تکرار شيرين..

و گرمای تنفس

عطر سرخ بند بند وجودم

وتويی که بيتابی

و مني که بی قرار

دستی رو به بالا

تمنای نگاهم را ديدی

مرا با خود ببر...